بذر غم بودم

بذر غم بودم
فرو خفته
در خاک سیاه تنهایی

سرد بود
نم آلوده ی اشک

تو تابیدی
به روشنای نگاهت
جوانه زدم

من از خویش
به تو گریختم
سرزمین من
آغوش گرم تو شد

مرا رویاندی
به جرعه ایی
از عشق

سید محمد عباسی

3 دیدگاه برای «بذر غم بودم»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *